جستجو
به روز شده 15 دقیقه قبل
1/مرداد/1393
13:8
13/مهر/1390
پربيننده ترين ها
خبر
فيلم
تصوير
صفحه عكس
صفحه ويديو

رمان‌های عشقی، مناسب نوجوانان نیست

مهناز همتی

مخاطبان رمان‌های عاشقانه که بیشتر دختران و پسران ۱۲تا۲۰ساله هستند، با شخصیت‌های داستان‌های عاشقانه همذات‌پنداری می‌کنند. با آن‌ها گریه می‌کنند، می‌خندند، همدردی می‌کنند و با آن‌ها زندگی می‌کنند. یک استاد ادبیات دانشگاه می‌گوید: «خواندن رمان‌های عاشقانه، از ابتدای دوره بلوغ آغاز می‌شود و می‌تواند تا ۳۰سالگی ادامه داشته باشد.»

دکتر حفیظ‌ الله شریعتی، ادیب، شاعر و استاد دانشگاه علامه‌طباطبایی معتقد است: « این کتاب‌ها برای کودکان مناسب نیست، زیرا درکی نسبت به آن ندارند و برای نوجوانان نیز توصیه نمی‌شود چرا که درک عمیقی نسبت به مفهوم و ادبیات رایج در این کتاب‌ها ندارند.»
وی ادامه داد: «هدف و داستان این رمان‌ها، روابط عاطفی بین دختر و پسر است. بسیاری از این داستان‌ها با فرهنگ جاری و تربیت خانواده‌های ایرانی یکسان نیست و نوجوان را با روابطی آشنا می‌کند که تجربه آن برایش لذتبخش است. نویسنده، مخاطب خود را جوانانی فرض می‌کند که دوره بلوغ را پشت سر گذاشته‌‌اند و آماده‌اند‌ تا رابطه عاطفی برقرار کنند و در ‌‌نهایت، تشکیل زندگی بدهند. در حالی‌که مخاطب این داستان‌ها، بیشتر نوجوانان هستند.»

رمان‌های عاشقانه، تمرین عاشقی
نوجوانان نسبت به جوانان محدودیت‌های بیشتری دارند و خانواده‌ها نسبت به تربیت آن‌ها بسیار حساس‌اند. اما تربیت نوجوانان، تنها به دست خانواده‌ها نیست. رسانه‌های جمعی، مدارس، کتاب‌ها،
در رمان‌های عشقی، عشق‌ها، افلاطونی، جاودانه و تا حدودی دور از واقعیت‌اند. در این داستان‌ها عشق بر عقل برتری دارد و این مسئله می‌تواند بر ذهن نوجوان تاثیر بگذارد
دوستان و همسالان بر تربیت نوجوانان تاثیرات عمیقی می‌گذارد.
به گفته دکتر شریعتی نوجوانان زمانی که رمان‌های عاشقانه می‌خوانند، با شخصیت‌های داستان همذات‌پنداری می‌کنند و دوست دارند تجربه‌هایی عاشقانه داشته باشند. رمان‌های عاشقانه برای این دسته از نوجوانان، تمرین عاشقیست.

عشق بر عقل رجحان دارد
داستان عشق‌ در رمان‌های عامه‌پسند، افلاطونی، جاودانه و تا حدودی دور از واقعیت‌ است. در این داستان‌ها عشق بر عقل برتری دارد و این مسئله می‌تواند بر ذهن نوجوان تاثیر بگذارد.
عشق‌های زودگذر در این نوجوانان ضربه‌های روحی و عاطفی سنگینی به آن‌ها تحمیل می‌کند، چرا که ذهن آن‌ها بر مبنای همان عشق‌های جاودانه و افلاطونی شکل گرفته است.

۳۰ ساله‌ها رمان عشقی نمی‌خوانند
بالا رفتن سن، عقل گرایی به همراه می‌آورد. این عقل گرایی سبب می‌شود جوانان به دنبال کشف حقایق هستی، آمارهای علمی، مطالعات فلسفی و متون دینی گرایش پیدا کنند. نیاز به خواندن کتاب‌های عاشقانه در این سن و سال از بین می‌رود و مطالعات، عمقی‌تر می‌شوند. جوانان از ۳۰ سالگی منطق عشق‌های افلاطونی را درک نمی‌کنند و عشق‌ها، منطقی، عقلایی و بر اساس نیازهای طبیعی آن سن و سال اتفاق می‌افتند. شریعتی معتقد است: «اگر نویسنده می‌خواهد برای جوانان ۳۰ سال به بالا رمان بنویسد، باید داستانی انتخاب کند که زیرساخت آن، مسائل عقلی و اجتماعی باشد. رمان‌ها باید قابل پذیرش باشند و اگر در داستان، اتفاقاتی نظیر فنا برای معشوق، نشستن به پای عشق دیرین و صبر برای وصلت با عشق کهن می‌افتد، حتما باید رد پایی از مسائل اجتماعی و عقلایی درآن دیده شود تا برای خواننده راضی کننده باشد.»


نظر به اين مطلب
نام (اختياري)
پست الکترونیک (اختیاری)
آدرس وب سایت یا وبلاگ
نظر شما
لطفا عدد مورد نظر را وارد نماييد
گزيده
طراحي و ساخت توسط "پشتيبان كار"